تا بگویم تو را به حرمت این ابرها که می گریند قسم!

هر چه بود تو بودی ناگهان چشم هایت تابید

و لبخند زدی

واین لبخند شیرینت

تلاطم زندگی را به من بخشید در ان لحظه تاریکی زیر روشناییت دود شد

این جا هر چه بود جایی بود که دل تو را رساند به من و همین برایم کافی بود

گاهی کودک بازیگوش نگاهت

محبت خالصانه ای را به اعماق وجودم می چسباند

ان زمان بود که من نیست شده بودم

و تو ترانه های عاشقانه می سرودی

و شراره های عشق همه چیز را می سوزاند

ان قدر ساعت ها منتظرت ماندم

و تو نیامدی و من اندیشیدم که شاید مرگ چراغ روشن چشمانت را

به دست باد داده از زمانی که بی وفایی کردی

شیرینی زندگی را هراس مرگ امیخته ام و این سنگینی

زندگی گاهی از طاقت شانه هایم فراتر می رود

این جدایی بی انتها این همه بیگانگی عذاب دهنده تقصیر خودم بود

من به دوری از تو  به جدایی از تو عادت کرده ام

و به خودم می گویم  چگونه می توانم از این جدایی

ترسناک جداشوم

دیگر بیشتر از این نمی خواهم

رویاهای بی حقیقت را در گوشه ای از قلبم بگنجانم

دیگر نمی خواهم به چیز هایی فکر کنم که رسیدن به ان چیزها

سراب است

دیگر نمی خواهم فکر کنم به ثانیه های نبودنت

و دیگر نمی خواهم به عشقی که مدت هاست کلافه است از نبود تو

و شب و روز از لابه لای شیشه های شکسته امدنت را سرک می کشد

فکرکنم

بازهم

آدمک هیچ میدونی تنها شدم

آدمک هیچ میدونی بازیچه دنیا شدم

آدمک جدایی سخته میدونی

میدونی تنهایی سخته میدونی

آدمک خوشا بحالت که تو عاشق نمیشی

دلخوش حرف خلایق نمیشی

آدمک جون شده ام تنهای تنها

سر رسیده کوه غمها

آدمک جون آشنایی آتشم زد

آدمک جون یک جدایی آتشم زد

در دو چشمانش جدایی ها نهان بود .من ندیدم

در نگاهش بی وفایی ها عیان بود . من ندیدم

دیدمش در زیر مهتاب با رقیبم خفته بوده

یادم آمد از غروبی این چنین او گفته بوده

سر به پاهای جنون خود نهادم

با خودم فریاد دادم . داد دادم

در شب ویرانیم من تیشه را در دست آن فرهاد دادم

آدمک هرگز نمیدانی که عشقم بی ثمر بود

آدمک هرگز نمیدانی تلاشم بی اثر بود

من هنوزم چشم در راهم !

هنوز با چشمه های اشک هر شب عهد ها دارم

ببارند از دو چشمانم .

که شاید غم فرو پاشد.

منو پیمانه ها اندر دل شبها نمیدانی چه غوغایی بپا داریم .

فرو ریزم بکام خود

شرابی سرخ و آتش گون

چو آن پیمانه ای پر خون

                                                           (یداله طاهری)

ممنون از آقای یداله طاهری که زخمت کشیدند و این شعر زیبا رو برام سرودند.

ممنون آقای طاهری عزیز.

اشکها صدای کرکس میدهند

پشت بغضی بی صدا پنهان میشوم

از ترس

آدم ها دروغ میگویند

 زمان حلال مشکلات نیست

زمان ادم ها را میکشد

و مرگ

زودتر از دست های تو

 مرا در اغوش میگیرد  

زمان حلال مشکلات می شود

 وقتی مرگ تنها مسیر زندگی آدم هاست

آرام که شدم

چشمهایت را به قبرم بدوز

نگاه کن

هنوز هم عاشقم

هنوز هم از صدای کرکس ها میترسم

در این تنهایی غریب

خیال تو به هیچ دردی نمیخورد

آدم ها دروغ می گویند

که زمان حلال مشکلات است

از غم رفتنت دیگه پاره شده بند دلم

خونه ی نو یار جدید مباركت باشه گلم

چه بی خبر،  جشن تو شد ، نگفتی كه منم بیام

باشه ولی من از خدا خوشبختی تو فقط می خوام

غم منو نخور دیگه ، قسمته و بازیچه هاش

اگه دوسم داری ، زندگیتو كن و دیگه به فكر من نباش

تو دفتر خاطرهام هنوزم اسمه تو تكه

رخت دومادي به تنت مباركه مباركه

می خوام تو رو دعا كنم سنگامو با تو وا كنم

برای آخرین دفه تو چشم تو نگاه كنم

دلم می خواد تو روزگار تو خوشی ها پر بزنی

تو نازو نعمت بمونی تا زیر غصه نشكنی

الهی دروازه ی عشق به روت همیشه وا باشه

به خاكو سنك دست بزنی الهی كه طلا  باشه

برام دعا كن عشق من، همين روزا بميرم ...

آخه دارم از رفتنت بدجوري گُر ميگيرم ...

دعا كنم كه اين نفس،تموم شه تا سپيده ...

كسي نفهمه عاشقت، چي تا سحر كشيده ...

اين آخرين باره عزيز،دستامو محكمتر بگير ...

آخه تو كه داري ميري،به من نگو بمون نمير ...

گاهي بيا يه باغ سبز،درش بروت بازه هنوز ...

من با تو سوختم نازنين،باشه برو با من نسوز ...

اگه يروز برگشتي و گفتن فلاني مرده ...

بدون كه زير خاك سرد حس نگاتو برده

گريه نكن براي من قسمت ما همينه ...

دستامو محكمتر بگير لحظه ي آخرينه ...

اين آخرين باره عزيز،دستامو محكمتر بگير ...

آخه تو كه داري ميري،به من نگو بمون نمير ...

گاهي بيا يه باغ سبز،درش بروت بازه هنوز ...

من با تو سوختم نازنين،باشه برو با من نسوز ...

برام دعا كن عـــــــــشــــــــــق من ...

خداحافظ

بیخودی متاسف نباش
تو آمده بودی که بروی اصلا!
تو چه می دانی چه ترسی ست
ترس از کوچه ی بعد از خداحافظ؟

. . .

این قصه هم رسیده به پایان خداحافظ
جان شما و خاطره هامان خداحافظ
من میروم بدون تو اما دعایم کن
در اولین تراوش باران خداحافظ

. . .

خداحافظ برای تو چه آسان بود
ولی قلب من از این واژه لرزان بود
خداحافظ برای تو رهایی داشت
برای من غم تلخ جدایی داشت

. . .

طعم ِ خیس ِ اندوه و اتفاق ِ افتاده
یک … آه ! … خداحافظ یک فاجعه ی ساده
خالی شدم از رویا ، حسی منو از من برد
یه سایه شبیه من ، پشت پنجره پژمرد

. . .

خدا لعنت کند بر واژه ها حتی خداحافظ !
که یعنی آتشی افتاده در من با خداحافظ !
سکوت افتاده مثل رعشه ای بر استخوانهایم
شبیه موج سرد ساحل دریا خداحافظ

ای آشنای دیروزم من غریبانه پر گشودم تا تو پر پر نشی من عاشقانه دست دراز کردم

تا تورا در اغوش بگیرم .

ای هستی وجود من، با تو آغاز کردن چه زیباست با تو دل به دریا سپردن چه شیرن است.

ای غزلهای نا سروده من گاه گاهی که از من دور می شوی تنها چیزی که گلویم به

 خود می گیردبغضی است که هیچ راه فراری از آن ندارم .

. گلویم فشارده می شود با ضربات سفت و سخت جدایی.

این روزها اخر هم به پایان می رسد می دانم فقط کمی صبر می خواهد تا مثل قبل همه

چیزارام شودوشاید ارام تر از قبل و تو میدانی اینجا قلبی هست که به عشق

  تو می تپد و این قلب با وجود توجان می گیرد و چشم به را ه توست

                                              دوستت دارم

 خواهم در این غمکده آرام بمیرم

تو رفته ای و من هنوز غرق در خاطراتمان هستم

چه زود این اشناییمان به پایان رسید و من از تو جدا شدم

روزی که اخرین نگاهت را در چشمانم دوختی از یاد نخواهم برد

!!!!!!!من هنوز این جدایی را نپذیرفته ام

چند ماه است که از اخرین دیدارمان می گذرد

ولی برای من انگار چند سال که نه چند قرن است که می گذرد

من دورم از تو از قلب تو از روح تو از جسم تو و از نفس تو

ایا امکان دارد من یکبار دیگر فقط یکبار دیگر روی ماهت را ببینم

یا نه این ارزوی من سراب است؟

تو رفته ای و من هنوز نتوانستم تو را فراموش کنم

زیرا فراموش کردنت از هر کاره سخت دیگری سخت تر است

دلم گرفته زیر این اسمانی که طلوع و غروبش بی تو برایم هیچ فرقی نمیکند

بی تو هیچ فرقی نمیکند..................و بی تو هیچ فرقی نمیکند

بعد از تو تنها تر از همیشه شدم .........تنهای تنها

هیچ وقت فکر نمی کردم که اینگونه تنها شوم

بعد از جداییمان نتوانستم خطراتت را بخوانم

چون صورتم ان گونه ترمی شود که گویی غسلشان داده ام

تو رفته ای و من مانده ام بی تو

تو رفته ای و من مانده ام با انبوهی از خاطراتمان

و تو رفته ای .............من مانده ام تنهای تنها

کاش روزی بیاید که تو این سکوت تنهایی مرا بشکنی

و لبخند بر لبانم بنشانی

سلام دوستاي گلم

عيد همتون مبارك

من پنجم ميرم مسافرت و پانزدهم برميگردم و ميام به همتون سر ميزنم

فراموشم نكنيداااااا

كامنت يادتون نره

چند گویی که چو هنگام بهار آید
گل بیارید و بادام به بار آید
 
روی بستان را چون چهره ی دلبندان
از شکوفه رخ و از سبزه عذار آید
 
این چنین بیهوده ای نیز مگو با من
که مرا از سخن بیهوده عار آید
 
شصت بار آمد نوروز مرا مهمان
جز همان نیست اگر ششصد بار آید
 
هر که را شست ستمگر فلک آرایش
باغ آراسته او را به چه کار آید ؟
 
سوی من خواب و خیال است جمال او
گر به چشم تو همی نقش و نگار آید

چه خوبه اينموقع از سال يادي از استاد شهريار كنيم :

مرا هر گه بهار آید به خاطر یاد یار آید
بخاطر یاد یار آید مرا هر گه بهار آید

چو پیش خنده ی گل ابر آذاری کند زاری
مرا در سر هوای ناله های زارزار آید

چو فریاد هزار آید شود دردم هزار ای گل
شود دردم هزار ای گل چو فریاد هزارآید

مرا جان دگر بخشد دم باد سحر گاهی
که از باد سحر گاهی نسیم زلف یار آید

چو لاله سر خوش و دلکش دمد در دامن هامون
دل خونین من دور از تو ای گل داغدار آید

بحسرت یادم آید نقش نوشین نگارینم
چمن چون از گل و نسرین پر از نقش و نگار آید

ببار آید نهالان چمن سرسبز شد گیتی
نهال آرزوی من الهی کی ببار آید

چه خوش باشد که آن خورشید رخ با چشم خواب آلود
شب هجران به بالین من شب زنده دار آید

دل چون غنچه پژمرده ی من وا نخواهد شد
اگر صد بار گل روید و گر صد ره بهار آید

خدارا شهریار آن نغمه ی شیرین مکرر کن
مرا هر گه بهار آید به خاطر یاد یار آید

دوستاي عزيزم سال نو رو به همتون تبريك ميگم

و تو اين سال بهترينارو براتون آرزو ميكنم

شکوفه ها جوانه زدن درختان سبز شدند

زمین لباس سبز به تن كرد اما تو هنوز نیامده ای

این چهار حالت هی اتفاق می افتد و من هنوز در انتظارم ودر انتظارم و در انتظارم

    هیچ کس هیچ چیز جای خالی لبخند تو نفس تو اشک ریختن تو را نمی تواند پر کند

من تنهایم بی تو

 هیچ کس نمی تواند این تنهایی مرا بشکند مگر ان که تو خلوت تنهایی مرا بشکنی

من بی کسم بی تو

هیچ کس نمی تواند این بی کسی مرا از بین ببرد مگر ان که تو سکوت بی کسیم را از بین

ببری

روزها می گذرند     شب ها پی در پی می ایند و می روند    خورشید هر روز طلوع و غروب می کند

اسمان ابری

         مه الود

          و بارانی می شود  زمین گاهی لباسی از گل

                    گاهی از برف می پوشد و گاهی عریان می شود

     ولی تو هنوز نیامده ای و فقط جای پای تو روزی قلبم سنگینی می کند

             فقط از تو چند خاطره ی کوچک و این رده پاهای رفته را در قلبم دارم

نمی دانی چکونه شب ها سعی می کنم تا پلک هایم به روی هم بیفتند

      و یا روزها را به امید ان که شاید ان روز    روزه به پایان رسیدن ثانیه های انتظار باشد

                                                          ایا گناهی کرده ام که اینگونه زندگی ام از غذاب هم شکنجه اور تر است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

             ایا اشتباهی مرتکب شده ام که اینگونه باید رنج و سختی انتظار را تحمل کنم

   نمی دانم اما اگر تو می دانی باید پاسخ دهی

 نمی شنوم             چرا سکوت کردی       چرا جواب نمی دهی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                                      چرا؟؟؟؟؟؟؟

زبانت بند امده !!!!!       گوش هایت سنگین شده

مگر تو نبودی که می گفتی تنهایت نمی گذارم

                                              نمی گذارم که بی کسیت در این دنیا را احساس کنی؟

  پس چه شد ان همه قول

       چه زور همه چیز از یادت رفت

                               شکوفه ها ریختن میوه ها جوانه زدن درختان عریان شدند

                                          زمین سفید پوش شد و تو هنوز نیامده ای

اگر این بار هم اشتباه بکنم

دیگر راهی برایم باقی نمی ماند

تا تو را در قلبم محکم نگه دارم

                                                                           نه...........هرگز

      این دفعه را مطمئنم

             مطمئنم راهی که در ان قدم می گذارم راه نگهبانی از توست

    بارها با شکست روبه رو شده ام

      بارها راهی را رفتم که انتهایش بن بست بود

                                                   کوچه به کوچه

                     خیابان به خیابان

                         شهر به شهر را دنبالت امدم

   اما تو چه بی احساسانه مرا ترک کردی و گفتی دوست داری تنها به راحت ادامه دهی

       و این حرفت رگ های قلب مرا از هم گسست

        و از ان موقع بود

                                            که تو از قلب من فرار کردی و برای همیشه رفتی

         خوب می دانستی که چگونه این رگ ها را از هم جدا کنی

                       و بیرون بیایی و خلاص شوی از این زندان

 زندان؟؟؟؟؟

اری زندان .....خودت می گفتی که ماندن در قلب تو

مانند حبس در زندان است

این بار رگ های قلبم را طوری به هم دوخته ام

    که تو حتی با چنگ زدن هم نتوانی ان را پاره کنی

                                                        گاهی با خودم فکر می کنم

                               این نگه داری چه فایده ای دارد؟

     نگه داری از چیز با ارزش هنگامی ارزش دارد که ان خودش بخواهد برایت باقی بماند

            اما نگه داری از چیزی که که برای هر رفتنی بهانه ای می اورد

                    و برای هر کاری اما و اگری می اورد چه فایده ای دارد؟

گاهی با فکر کردن به این چیزها به این نتیجه می رسم

      که رگ های قلبم را برای همیشه پاره پاره کنم

      تا تو دیگر فکر بیرون امدن از قلبم را نداشته باشی

و برای همیشه خلاص شوی از فکر کردن به این چیزها

دیگر نمی توانم تحمل کنم

...

............

...

رگ های قلبم را گسستم و تو رفتی برای همیشه

و مرا با یک دنیا انبوهی از غم و غصه تنها گذاشتی

چه زود و ساده مرا در بین راه تنها گذاشتی

و رفتی...................................

      دیگر نفسم بالا نمی اید

             از ان موقع که رگ هایم را گسستم حرف زدن برایم سخت شده

       دیگر بیشتر از این نمی توانم این سختی ها را تحمل کنم

            نمی توانم ....ای ......این ..سخ ...سخ ..تی ها را  تحممممل کنم

ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته

 از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته

 یک سینه غرق مستی دارد هوای باران

از این خراب رسوا امشب دلم گرفته

امشب خیال دارم تا صبح گریه کردن

شرمنده‌ام خدایا امشب دلم گرفته

خون دل شکسته بر دیدگان تشنه

  باید شود هویدا امشب دلم گرفته

 ساقی عجب صفایی دارد پیاله تو

پر کن به جان مولا امشب دلم گرفته

 گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

                    فردا به چشم اما امشب دلم گرفته

قلب مرا میان غمت جا گذاشتی

تا در حریم غربت من پا گذاشتی

  رفتی و در سکوت تماشا نموده ام

  تنهایی ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتی

 رفتی و سهم عشق برای دل تو بود

 سهمی برای این دلم آیا گذاشتی ؟

  یک بغض کال، یک سبد از درد بی کسی

سهم من غریب که اینجا گذاشتی

  گفتی بهار می رسد اما دروغ بود

 در قلب من غمی چو اهورا گذاشتی

 مجنون دیگری شدی و دشت پیش روت  

 من را میان غصه چو لیلا گذاشتی

   گفتی که از بهشت نصیبی نبرده ای       

 آن را تمام گردن حوا گذاشتی

   یک قطره اشک سهم من از روزگار شد

   در لحظه ای که پای به دنیا گذاشتی

ديگه خسته شدم...

خسته از مكررات زندگي...

از صبح بيدار شدن هاوشب  خوابيدن ها..

خسته از اينكه هر چي فرياد ميزنم كسي صدام رو نمي شنوه...

هر چي راه مي رم به بن بست مي رسم...

خسته شدم از اينكه آدم ها باورم نمي كنن.

حرفامو ميشنون وبرداشتي مي كنن كه خودشون دوست دارن...

هيچ كس نمي شنوه ناله هاي منو...

هيچ كس باور نمي كنه خواسته هاي منو...

هيچ كس...

هيچ كس...

عشق من رو به مضحكه مي گيرن ....

به خواسته هام مي خندن...

كسي هق هق گريه هام رو نمي شنوه...

كسي سردي دستام رو حس نمي كنه...

كسي زخم خنجرها رو نمي بينه...

كسي بي قراريم رو نمي فهمه...

آدماي زندگي مون بي تفاوت شدن نسبت به آنچه كه هستيم ونسبت به آنچه كه مي خوايم باشيم.

آدماي شهرما باهامون دست مي دن اما متوجه سردي دستامون نمي شن.

آدماي شهرما حرفامون و مي شنون اما بغض صدامون ونمي فهمن.

آدماي شهرما به چشمامون خيره ميشن اما خيسي ياقوتامون و حس نمي كنن.

آدماي شهرما ما رو مي بينن اما بي تفاوت مي گذرن.

من...

خسته شدم...

از بودن...

ازنبودن...

من نمي خوام باشم...

وقتي بودنم مهم نيست ونبودنم زيباست...

من نمي خوام باشم وقتي حرفام قشنگ نيست وقتي نگام زيبا نيست

و...

وقتي وجودم مهم نيست.......................

دلم می خواد بمیرم

دستای سرد مرگ و

یه بار تو دست بگیرم

دلم می خواد فنا شم

برای غصه و درد

دلم می خواد دوا شم

دلم می خواد بمیرم

ساده بگم اسیرم

به زیر زنجیر غم

به قفل غصه گیرم

دلم می خواد بمیرم

عشق تو کرده پیرم

از ابتدای بودن

از زندگی من سیرم

دلم می خواد رها شم

یه بغض بیصدا شم

تو بین نا مردمان

خدای عاشقا شم

من از تبار دردم

از ابرهای سیاهم

دلم میخواد ببارم

دلم می خواد بمیرم

من از قوم عاشقی

تیره ی دلدادگی

از دست پست دوره

دلم می خواد بمیرم

من از راه درازی

تو سینه دارم رازی

راز من اینه بگم

دلم می خواد بمیرم

من از آفاق مشرق

از غصه کرده ام دق

بسه دیگه صبوری

دلم می خواد بمیرم

اول بهمن ماه                            داد می زنه باهاتم

روز تولدم شد                             بی تاب اون صداتم

کاشکی میشد یه لحظه             دست تورو بگیرم

درست روز تولد                          بخاطرت بمیرم

تا که همه بدونن                        امسال طلایی رنگه

دلم مثل نگاهت                         عاشق و یه رنگه

می خوام دنیا بدونه                   مال توام همیشه

بدون چشمای تو                       شبم سحر نمی شه

کاشکی می شد صدات و           بشنوم عاشقونه

اخه روز تولد                              من پرم از بهونه

دورم ازت ولیکن                         همنفس تو هستم

که روزی صد بار برات                  عاشقونه شکستم

دیوونه ی اداهات                        بی تاب خوبی هاتم

من دوردورم از تو                       همه جوره فداتم

بهتره که صدات و                       از راه دور بشنوم

اینو فراموش نکن                       عاشقت تنها منم!

..........................................................................................................................

روز تولد من گلي نيست،

بهاري نيست

دل بي قراري نيست

روز تولد من هر سال برف مي بارد.

اين سال را اما نمي دانم كه آسمان با زمين قهر است

شايد ببارد...گفته بودم بارها...

(اين ابر خيال باريدن ندارد.تو بگو باران تا من خيس شوم)

روز تولد من آغاز فصل تولد زمين است.

زميني كه آب خورده و عشق باريده.

روز تولد من هوا سرد است .

آغوش گرم مي طلبد و دلي سرشار از آرامش...

روز تولد من گلي نيست

اما زمين در انتظار شاخه گل هاي زيبا و شكوفه هاي رنگين است...

و من عاشقانه زمستان را دوست دارم

...

    از تو بگذشتم و بگذاشتمت بـــــا دگران

                                                 رفتم از کوي تو، ليکن عقب سر نگران

                     ما گذشتيم و گذشت آنچه تو بـا ما کردي

                                                 تو بمان و دگران ، واي بــه حال دگران

                   رفته چون مه به محـاقم کـه نشانم ندهند

                                               هر چه آفاق بجويند کران ، تــا به کران

                   ميروم تا کــــه به صاحب نظري باز رسم

                                                 محـــــــــــــرم ما نبود ديده کوته نظران

                   دل چون آيينه اهل صفـــــــــا مي شکنند

                                                که زخود بي خبرند اين زخدا بي خبران

                  دل من دار که در زلــف شکن درشکنت

                                              يادگــــاريست ز سر حلقه شوريده سران

                 شهريارا غـــــــــم آوارگـــــــي و دربدري

                                            شورهـــا در دلـم انگيخته چون نو سفران

هر یه دقیقه ای که میگذره برام قدر یه ساله

گذشتن از تو و جدایی از چشمات برام محاله

میمیرم از غمت که تو با رفتنت گذاشتی تو دلم

نیستی ولی هنوز میبینمت تورو همش مقابلم

این لحظه های تلخ پس کی تموم میشن

کی مهربون میشی کی میرسی به من؟

این لحظه های تلخ پس کی تموم میشن

کی مهربون میشی کی میرسی به من؟

هر یه دقیقه ای که بی تو رد میشه مرگ آور برام

سخت برای تو باور اینکه من چقدر تورو میخوام

هر یه دقیقه ای که بی تو رد میشه پر از مصیبته

کز میکنم همه اش یه گوشه و چشمام خیره به ساعته

نیستی، نیستی.....

با صدايي آهسته ،آهسته تر از صداي بال پروانه ها ...

به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي بلند..... بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق 

به او بگوييد دوستش دارم ....

با هيچ صدايي چون فرياد دوستت دارم...

نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد 

فرياد دوستت دارم را...

ميتوان با تپش يک قلب به تمام جهانيان رساند 

پس بگذار بدون هيچ شرمي

بگويم دوستت دارم

خبری ازت نبود و خیلی بی تاب تو بودم

اومدم سراغت اما پر گریه شد وجودم

خیلی دلتنگ تو بودم گل مهربون و نازم

نمی دونم چرا اینجام یا اصلا چم شده بازم

اون همه قول و قرارو اومدم یادت بیارم

اما انگار دیگه راهی واسه برگشتن ندارم

اینجا گل بارونه امشب چقدر این فضا غریبه

چرا من هیچی نمیگم چرا می خندم عجیبه

آخه مجبورم بخندم کسی اشکامو نبینه

حالا کو تا باورم شه سرنوشت من همینه

به نظر میاد که امشب از قلم افتاده باشم

آرزوم بود که من امشب پیش تو وایستاده باشم

چه لباسای قشنگی بهت میاد چقدر عزیزم

تو میخندی و من از دور دارم اشکامو میریزم

خوش سلیقه هم که بودی آره بهتر از من اونه !

سرتره ازم میدونم اون که میخواستی همونه

تازه فهمیدم حسوده دست تو تو دست اونه

ای خدا انگاری اونم نقطه ضعفمو میدونه

حالا تو دست تو حلقه س دست اون حلقه تو دستات

یا من اشتباه میبینم یا دروغ بود همه حرفات

بله رو بگو گل من تو ازم خیری ندیدی

آرزوم بود که ببینم تو تو رختای سفیدی

حالا هردو حلقه داریم

تو تو دستت من تو چشمام

تو زدی من اما موندم زیر قولت روی حرفام

برو خوشبخت شی عزیزم تو ازم خیری ندیدی

آرزوم بود که ببینم تو تو رختای سفیدی

بله رو بگو گل من بگو و شرشو بکن

من و زندگی بی تو باورم نمیشه اصلا!

داره سردم میشه کم کم خیسه از اشکام لباسم

همه گریه هامو کردم اشکیم نمونده واسم

میزنم بیرون از اینجا بله رو میگی نباشم

میرم اون بیرون یه گوشه دست به دامن خداشم

بله رو گفتی تموم شد...؟!  دیگه این آخر کاره

هی میخوام بگم مبارک ولی بغضم نمیذاره

هق هقم تبریک من بود من واسه تو گریه کردم

قطره قطره های اشکو به تو امشب هدیه کردم

امشب تو چشمت عزیزم نمیدونی چی کشیدم

اما کاش اشکام نبودن تو رو واضح تر می دیدم

دیگه چشمام نمی بینه دستمم نمی نویسه

دلخوشیم همین یه نامس گرچه اینم خس خیسه

آخرین جمله نامم اینه از ته وجودم

برو خوشبخت شی عزیزم

خیلی عاشق تو بودم

که دستانت را بگيرم در چشمانت خيره شوم 

دوستت دارم را بر لبانم جاري کنم

منتظر لحظه اي هستم که

در کنارت بنشينم سر رو شونه هايت بگذارم....

از عشق تو.....از داشتن تو...اشک شوق ريزم

منتظر لحظه ي مقدس که تو را در آغوش بگيرم

بوسه اي از سر عشق به تو تقديم کنم

وبا تمام وجود قلبم وعشقم را به تو هديه کنم

اري من تورا دوست دارم و عاشقانه تو را مي ستايم......

اينم بخاطر تو .............

استادى از شاگردانش پرسید:

چرا ما وقتى عصبانى هستیم داد می‌زنیم؟

چرا مردم هنگامى که خشمگین هستند صدایشان را بلند

می‌کنند و سر هم داد می‌کشند؟

شاگردان فکرى کردند و یکى از آن‌ها گفت:

چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم

استاد پرسید: این که آرامشمان را از دست می‌دهیم درست

است امّا چرا با وجودى که طرف مقابل

کنارمان قرار دارد داد می‌زنیم؟

آیا نمی‌توان با صداى ملایم صحبت کرد؟ چرا هنگامى که

خشمگین هستیم داد می‌زنیم؟

شاگردان هر کدام جواب‌هایى دادند

امّا پاسخ‌هاى هیچکدام استاد را راضى نکرد.

سرانجام او چنین توضیح داد

هنگامى که دو نفر از دست یکدیگر عصبانى

هستند، قلب‌هایشان از یکدیگر فاصله می‌گیرد.

آن‌ها براى این که فاصله را جبران کنند مجبورند که داد بزنند.

هر چه میزان عصبانیت و خشم بیشتر باشد،

این فاصله بیشتر است و آن‌ها باید صدایشان را بلندتر کنند.

سپس استاد پرسید:

هنگامى که دو نفر عاشق همدیگر باشند چه اتفاقى می‌افتد؟

آن‌ها سر هم داد نمی‌زنند بلکه خیلى به آرامى با هم صحبت می‌کنند. چرا؟

چون قلب‌هایشان خیلى به هم نزدیک است.

فاصله قلب‌هاشان بسیار کم است.

استاد ادامه داد:

هنگامى که عشقشان به یکدیگر بیشتر شد، چه اتفاقى می‌افتد؟

آن‌ها حتى حرف معمولى هم با هم

نمی‌زنند و فقط در گوش هم نجوا می‌کنند

و عشقشان باز هم به یکدیگر بیشتر می‌شود.

سرانجام، حتى از نجوا کردن هم بی‌نیاز می‌شوند

و فقط به یکدیگر نگاه می‌کنند.

این هنگامى است که دیگر هیچ فاصله‌اى

بین قلب‌هاى آن‌ها باقى نمانده باشد

تصویری زیبا از تو خواهم ساخت
تصویری نرم...ملموس...رنگی
تصویری شایسته  تو
شایسته نام تو
شایسته حسی که به تو دارم
میخواهم احساست کنم
این آرزو را ازمن نگیر
...دستانم به سوی لمس توست
لمس گلبرگهایت...
با چه واژه ای زیباییت را...
........... بازگو کنم
تو زیبایی
تو همچو رویایی
تو مانند ماه
تو خود دریایی
نوازش تو در میان تالاب
.......چه عیشی دارد
تو زیباترین گلی
تو تویی
چه حسی دارد شمیم تو
...... ای نیلوفر آبی ...

شباهنگام ،

که می  گیرند در شاخ تلاجن

سایه ها رنگ سیاهی

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم ؛

ترا من چشم در راهم .

شباهنگام ،

در آن دم که بر جا درّه ها

چون مرده ماران خفتگانند ؛

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر

به پای سرو کوهی دام

گَرم یاد آوری  یا نه ،

من از یادت نمی کاهم ؛

ترا من چشم در راهم .

It was told that there were paradises musicians in this grassland

They are like you away from their homeland

Trapped in the material world

They indeed suffer like you due to separation and loneliness

You do not complain about the pain of exile anymore

Oh the beautiful grassland I keep my eyes on

What I saw of the musician was his earthy nature

The holy musician will never sing along with me

Oh my heart , you witnessed everyone is a stranger in here

I suddenly heard a familiar groaning from the jungle of jasmines

It deeply touched me like the sound of a lute

It played a song resembling a secret song from the golden paradise

I went after the song and I was wasted

Come to me my angle from behind the clouds

You are a young flower hidden behind the branches and

You said no one would read this story but a restless lover

And I am the restless lover

I am the restless lover

..............................................

عاشقت خواهم ماند بی آنکه بدانی

دوستت خواهم داشت بی آنکه بر لب آرم

در دل خواهم گفت بی هیچ سخنی گوش خواهم داد

بی هیچ اندوهی در آغوشت خواهم گریست بی آن که حس کنی

در تو آب خواهم شد بی هیچ گرمایی

کنار آشیانه ی تو آشیانه میکنم و فضای آشیانه را پر از

ترانه می کنم

می پرسند : به خاطر چه زنده ای؟ و من برای زندگی تو را

بهانه می کنم